ดอกทอง ไดอารี่ ความกะหรี่ ที่คุณคู่ควร

จากเอนทรี่ที่แล้ว ได้สัญญาว่าจะมาเขียนเกี่ยวกับกิจกรรมที่ไปทำมา
ที่โรงเรียนสอนเด็กพิเศษ โรงเรียนสงขลาพัฒนาปัญญา

อย่าเพิ่งตกใจค่ะ ว่ากะเทยแก่นแก้วอย่างดอกจะทำอะไรดีๆเพื่อสังคมเป็นกับเขาด้วย
จริงๆแล้วมันเป็นงานส่วนหนึ่งของวิชาที่ดอกกำลังเรียนค่ะ
ดอกเลยต้องไปจัดกิจกรรมให้น้องๆเหล่านี้ เพื่อเป็นการทำความรู้จักและเพื่อให้เข้าใจเด็กเหล่านี้มากขึ้นค่ะ
(แต่ไม่ได้จำใจทำนะคะ ออกจะสนุกด้วยซ้ำ)
ตอนนั้นแอบหยิบไดอารี่ไปด้วย ไปเขียนอะไรที่แว้บขึ้นมาในความคิด และเก็บความประทับใจค่ะ
พอดีเป็นคนชอบเขียนไดอารี่ค่ะ เลยมีรูปแบบไปในทางบริดเจ็ทโจนส์ไม่น้อย...มีเขียนเพิ่มเติมลงไปบ้าง
แต่เสียดาย รูปที่กล้องของดอกถ่ายมาน้อยไปหน่อย พอดีใช้มือถือถ่าย คุณภาพเลยง่อยส์นิดนึง

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

บันทึกลับดอกทอง
วันศุกร์ที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2551

6.10 am -ห้องนอน-
ชิบหายค่ะ ชิบหาย เขานัดขึ้นรถกันตอนหกโมงครึ่ง นี่ฉันเพิ่งจะตื่นป่านนี้ กรี๊ดๆๆต้องรีบอาบน้ำอย่างว่อง
แล้วทำไมกูยังต้องมานั่งเขียนไดอารี่อยู่วะเนี่ย เวรเวรเวร

6.25 am -สถานที่นัด หน้าสำนักงานอธิการบดี มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์วิทยาเขตปัตตานี-
อู๊ยยยย ทันแบบเส้นยาแดงผ่าจิ๋ม ว้าว คนยังมากันไม่มาก อะฮ้า ทีนี้ก็ไม่มีใครมาว่ากูมาสายสิ หึหึ
คนมาหลังกูแหละ จะโดนกูสวมรอยด่า โฮะๆ
ว่าแล้วก็เดินนวยนาดแหวกกลางฝูงชนอย่างนางงามเข้าไปทักทายเพื่อนๆทุกคนด้วยรอยยิ้มนางงาม
แล้วก็ไปนั่งข้างๆผู้ชายหล่อๆ จะได้จิกถนัดๆ ฮิฮิฮิฮิ

6.31 am -ที่เดิม-
อืมมม รถยังไม่มา ขอแต่งตัวเพิ่มออพชั่นนิดนึง พอดีหยิบที่รัดผมรูปดอกไม้มาสองอัน ก็ทำทรงชิสุกะไปเรยย
มัดผมสองข้าง ดูคิกขุอาโนเนะ อินโนเซ้นส์พองาม ว่าแต่ทำไมเพื่อนๆยังมากันไม่ครบอีกนะ
รถป่านนี้ก็ยังไม่มาอีก วุ้ยๆ เลทกันจริงๆประเทศไทย

6.48 am -ที่เดิม-
โว้ย กว่ารถจะมา นั่งรอจนรากงอกออกจากจิ๋มแล้ว แล้วเพื่อนก็ยังมาไม่ครบ อีก
หา ว่าไงนะ พวกนั้นโทรมาบอกให้ไปรับหน้าเซเว่นเหรอ เออๆ เดี๋ยวกูไปบอกคนขับเอง
กำลังเดินไปบอกคนขับ โว้วโว้วโว้ว คนขับหล่อเว้ยเฮ้ย เห็นแล้วอยากจะเป็นรุก(ลุกไปนั่งเทียนสิคะ)
เลยบอกคนขับรถไปว่าไปรับอีพวกชะนีย์หลงฝูงที่หน้าเซเว่นด้วย ระหว่างนั้นก็ส่งสายตาให้กันปิ๊งๆๆ
แต่เหมือนจะสื่อใจไปไม่ถึง พี่สารถีตอบรับแบบเฉยเมย อดแดกเลยกู เอาวะ สงสัยพี่เขาตื่นเช้า เลยแฮ้ง

7.02 am -หน้าเซเว่น หน้ามหาวิทยาลัย-
โอ๊ยยยยย อีดอกกก พวกมึงจะหอบฟางไปไหน ขนของกันเยอะแยะมากมาย เกือบเอ่ยวาจาด่าออกไปแล้ว
แต่ดูดีๆอีกที อ้าวนี่มันอุปกรณ์ทำกิจกรรม เกือบโดนด่ากลับแล้วไหมล่ะ ไหนๆก็ไหนๆ ช่วยขนหน่อยละกัน
จะได้ไปกันซะที

7.08 am -บนรถ-
อืออออ แล้วโรงเรียนสงขลาพัฒนาปัญญามันอยู่ส่วนไหนของสงขลาล่ะเนี่ย
เคยแต่ไปทำอาหารเลี้ยงเด็กกำพร้าที่บ้านสงขลาง่ะ(ว้าว ใจบุญสุนทาน) เออ ช่างเหอะ อีกนานกว่าจะถึง
หยิบดีเอสมาเล่นฆ่าเวลาดีกว่า

8.12 am(รึเปล่า ไม่แน่ใจ) -บนรถ-
อา เข้าเขตสงขลาแล้วเรอะ นึกว่าจะใช้เวลานานกว่านี้ อุ๊ยนั่นหนุ่มหล่อจากโรงเรียนอะไรซักอย่าง ซร๊วบ
แอบโบกมือให้และวี้ดว้ายนิดนึง เพื่อนมองกันใหญ่ ทำยังกะฉันไม่เคยแร่ดงั้นแหละ วุ้ย

เวลาเกือบๆจะเก้าโมง -บนรถ โรงเรียนสงขลาพัฒนาปัญญา-
ในที่สุดก็มาถึงแล้ว จริงๆแล้วโรงเรียนนี้ก็อยู่ไม่ไกลจากบ้านเด็กกำพร้าสงขลาเองเรอะ! กรี๊ด ถึงแล้ว!!

ให้เห็นว่าเรามาถึงโรงเรียนเขาจริงๆ ไม่โม้! เอ๊ะ! ชะนีสองคนนั่นมาจากไหน!

พอรถขับเข้าไปในเขตโรงเรียน ก็ได้รับการต้อนรับจากพนักงานโบกรถ(?) ซึ่งก็คือน้องๆที่เรียนอยู่ที่นี่น่ะเอง
โบกมือให้จอดรถกันใหญ่ ว่าแต่โบกเป็นเรอะ หรือจำเอาจากในทีวี
ใจเต้นตึกตัก กลัวเขาจะขับรถทับเด็กตาย แต่พี่คนขับก็จอดได้โดยสวัสดิภาพ โปรจริงๆ

พอก้าวลงจากรถแล้วสิ่งที่รู้สึกได้อย่างแรกคือ แดดแรงชิบหาย(อุ๊บส์) มีน้องๆนักเรียนมารุมล้อม
คาดว่าคงไม่เคยเห็นกะเทยตัวเป็นๆ ความคิดแว่บแรกคือ สงสารน้องๆเขามาก เกือบจะร้องไห้แล้ว
แต่เพื่อนชะนีขโมยซีน ร้องออกมาก่อนอีก ดอก!

แล้วบรรดาคุณครูและผอ.ก็เดินเข้ามาทักทายพวกเรา ก็เลยสวัสดีกันตามมารยาทไทยด้วยใจจริง
ก็ทักทายกันพอเป็นพิธี ว่าแต่เอ๊ะ ผอ.เปล่งรัศมีสีม่วงออกมา ไม่แน่ใจว่าเป็นชาวเราหรือเปล่า
เอ๊ะ กูนี่ นรกจะกินกบาล ไปสงสัยผู้หลักผู้ใหญ่ได้อย่างไร แต่เพื่อนๆชะนีก็ลงความเห็นเดียวกันว่า...
ผอ.เป็นรึเปล่าค้า? (คาใจกันจริงๆ)

เมื่อมองดูน้องๆแถวนั้นแล้ว เลยรู้ว่ามีน้องๆที่เป็นเด็กพิเศษหลากหลายแบบมาก ทั้งดาวน์ซินโดรม(มีเยอะ)
พัฒนาการช้า(รองลงมา) ปัญญาอ่อน หูหนวก เป็นใบ้ ตาบอด(สามอย่างหลังนี่ไม่เจอ คุณครูเขาบอกมา)
น้องๆเขาดูดีใจกันมากๆเลย รู้สึกตื้นตันอ่ะ แบบว่าอย่างน้อยน้องๆที่นี่เขายังดีใจที่มีกะเทยมาหา(เกี่ยวไหมเนี่ย)
แล้วผอ.ก็อันเชิญพวกเราไปยัง...เอ่อ... โรงยิม..ประมาณนั้น แต่มันอยู่ชั้นสองของอาคาร เพื่อทำพิธีเปิด
เป็นงานเป็นการกันจริงๆ...

เก้าโมงกว่าๆ -ห้องอะไรซักอย่างที่กว้างๆ เป็นทั้งโรงยิมและห้องประชุม-
เรียกที่นี่ว่าโรงยิมละกัน ก็เหมือนๆกับโรงยิมของโรงเรียนทั่วไปที่เป็นทั้งโรงยิมและห้องประชุม(มีเวทีด้วย)
คุณครูก็ช่วยๆกันยกเก้าอี้พลาสติกมาตั้งให้พวกเรานั่ง ดิฉันมารยาทดีก็เลยไปช่วยยกมาตั้ง2ตัวแล้วนั่งลง
แล้วคุณผอ.ก็เริ่มกล่าวสุนทรพจน์ พูดแนะนำเกี่ยวกับโรงเรียน แล้วก็ดีใจที่พวกเรามาทำกิจกรรมให้น้องๆ
ระหว่างที่ผอ.พูด พวกเราก็จับผิดกันสุดฤทธิ์ว่ามีออร่าสีม่วงหลุดมาบ้างไหม แต่ก็ผิดหวังเมื่อผอ.ไม่เผยพิรุธใดๆ
เพื่อนดิฉันถึงกับบ่นอุบว่าทั้งที่หน้าตาท่าทางให้ขนาดนั้นแท้ๆ แต่ตอนพูดนี่แมนจริงๆ.....เอ๊ะ อีนี่

9.30 am -ที่เดิม-
ผอ.พูดจบแล้ว คุณครู(3คน)ที่มาประจำการ ดูแลพวกเรา(ขอบคุณมากค่ะ) ได้พาน้องๆเด็กพิเศษเข้ามา
ซึ่งมีจำนวน40คนเท่ากันกับพวกดิฉันพอดี อ้อ ตอนที่ส่งจดหมายแจ้งไปยังโรงเรียน
ได้ขอเป็นน้องๆชั้นอนุบาลแต่คุณครูบอกว่าเด็กอนุบาลมีไม่พอ40คน เลยเอาเด็กชั้นอื่นมาโปะส่วนที่ขาด
เป็นตัวแถม...ว่างั้น

และแล้ว เวลาที่พวกเรารอคอยก็มาถึง นั่นคือเวลาจับน้องบัดดี้!! ดิฉันเล็งน้องเอ๋อหน้าตาน่ารักไว้แล้ว
แต่อีชะนีแรงๆก็ดันเล็งคนเดียวกัน แอบสมเพชมันนิดนึง ขนาดเด็กเอ๋อยังจะแย่ง เวรจริงๆ
ฉันเลยเสียสละให้มันไป และหาคนใหม่วิ่งวุ่นพอสมควร เพราะเด็กๆอยู่กันไม่นิ่งเลยจริงๆ
ถ้าไม่เห็นภาพว่าเป็นยังไง ให้ลองนึกถึงฉากที่ลูกแมงมุมกรูกันออกมาจากถุงไข่ในเรื่องCharlotte's Webได้
วิ่งวุ่นกันประมาณนั้นเลยทีเดียว....

และแล้วก็มีน้องคนหนึ่ง หลุดเข้ามาเป็นเหยื่อฉันจนได้ นั่นคือ น้องพีท!! อยู่ป.3

รูปน้องพีท ฉันจะโดนน้องเขาต่อยไหมเนี่ยยย.... ถึกกว่ากูอีก...

น้องพีท อายุ15ขวบ(มั้งนะ) อยู่ป.3 ห๊ะ อายุ15แต่อยู่ป.3เรอะ สงสัยก็เลยไปถามคุณครูแถวนั้น เลยได้รู้แจ้ง
ว่าระดับชั้นของน้องๆในโรงเรียนจะเป็นไปตามระดับสติปัญญา... โถน้องพีท เพิ่งป.3เองเหรอค้า
ขยันๆตั้งใจเรียนหน่อยนะลูกนะ จะได้จบเร็วๆ (ฉันเรียกน้องพีทว่าลูก เพราะมันก็เรียกฉันว่าแม่)
(เอ๊ะ นี่กูมีลูกในวัยเรียน แถมโตขนาดนี้แล้วด้วย! ชาวบ้านเขาจะคิดยังไง๊!)

พอได้คู่ปุ๊บ ก็ต้องทำความรู้จักกันเสียหน่อย ซึ่ง..การพูดคุยกับน้องพีทเป็นเรื่องที่ยากพอๆกับแก้โจทย์ตรีโกณมิติ
เพราะแกไม่ค่อยจะพูดเลย ถามแล้วเงียบ ถามอีกก็เงียบ ....เวร กูได้ของยากซะแล้วไหมล่ะ
พยายามถามจนอ่อนใจ จู่ๆน้องก็มากอดฉัน เฮ้ยๆๆๆ ฉันโดนลวนลาม คุณครูหัวเราะกันใหญ่ แต่ก็มาช่วยแงะออก
แถมคุณครูยังช่วยคุยกับน้องพีทให้ด้วย ดูแล้วท่าทางจะเป็นเด็กที่ดื้อจริงๆ ซวยล่ะสิฉัน

ฉันก็ยังพยายามอย่างไม่ลดละที่จะให้น้องเขาพูดกับฉันให้ได้ ฉันจ้องตาน้องพีทจ้องตอบ แถมยื่นหน้ามาซะใกล้
แล้วเอาหน้าผากมาชน แล้วก็ถูๆ ฉันก็ อะไรวะเด็กคนนี้ แต่ก็เดาๆได้ว่าคงเป็นการทักทาย...(เรอะ)
ก็เลยเอาหน้าผากไปชนๆถูๆด้วย ...เปิดใจกันซะที เหนื่อยวุ้ย

10.00 am -ที่เดิม-
เย้ ถึงเวลาขนมแล้ว ห๊ะ อะไรนะ ขนมนั่นเอามาแจกน้องๆเรอะ ไม่เป็นไร ไปแย่งเด็กกินก็ได้วะ
เลยแอ๊บขนมที่จะต้องให้น้องพีทมาสองชิ้น จนเพื่อนๆเห็นใจ เจียดมาให้อีกหลายชิ้น (ไชโย)

10.20 am -ที่เดิม-
ตามกำหนดการ หลังจากกินขนมกันแล้วก็ได้เวลากิจกรรมกันซักที (อ้อ ขนมอร่อยดี ชอบบบ)
กิจกรรมแรกก็คือ การต่อภาพจิ๊กซอว์เพื่อเสริมสร้างทักษะด้าน....เอ่อ...ด้าน อะไรแล้ว ลืม... ช่างเหอะ
พวกเราก็พาน้องๆมาจับกลุ่มสุมหัวกันรุมปู้ยี่ปู้ยำจิ๊กซอว์ขนาดยักษ์(ที่พวกเราทำกันเอง) จิ๊กซอว์รูปแมวนะ
พอต่อเสร็จแล้วหัวแมวไปอยู่ตรงตูดบ้าง ขาหน้ามาอยู่ที่หัว อู๊ยยย สัตว์ประหลาดกันดีจริงๆ
ผู้ที่เอาหัวแมวไปอยู่ที่ตูดเพราะคิดว่าตูดคือคอแมวนั่นคือ...น้องจิงโจ้วววววว!!

น้องจิงโจ้ หน้าตาเหมาะกับเทรนด์เกาหลีมาแรง!!!

น้องจิงโจ้ คุยกันยากเย็นพอๆกับน้องพีท พูดอ้อๆแอ้ๆ ไม่แน่ใจว่ากี่ขวบ แต่รู้สึกจะ10อัพ อยู่ป.4
น้องจิงโจ้เป็นที่นิยมชมชอบในหมู่เพื่อนๆดิฉันมาก มันบอกหน้าน้องเขาเหมือนดารา (ดาราเรื่องไหนวะ...)

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

โอยๆๆ ขอจบไว้แค่นี้ก่อนนะคะ ยังมีตอนต่อค่ะ
ตอนนี้ดอกพิมพ์ไม่ไหวแหล่ว ขอลาก่อนค่ะ เจอกันใหม่รอบหน้าค่ะ

สวัสดี