ดอกทอง ไดอารี่ ความกะหรี่ ที่คุณคู่ควร

ใกล้จะสิ้นปีแล้ว...
ช่วงปีที่ผ่านมานี้ รู้สึกปีนี้จะเป็นปีที่ยากลำบากสำหรับฉันมาก...
ปีนี้เป็นปีที่ฉันรู้สึกอ่อนไหวมาก อย่างที่ไม่เคยเป็น
เป็นปีที่ฉันได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่าง

ฉันรู้สึกว่า ตัวเองได้ก้าวเข้าสู่ความเป็นผู้ใหญ่ขึ้นอีกก้าวหนึ่ง(ในเชิงวุฒิภาวะ)
ฉันมักจะเอาแต่ใจ(ทั้งๆที่ไม่เคยจะมีใครตามใจ) แต่ก็ลดลงไปแล้ว
ฉันได้รู้จักการเสียสละ (เสียสละชายหนุ่ม ให้เพื่อน เพราะเขารักกัน....เรอะ)
ฉันได้รู้ว่า.....การที่ฉันสูญเสียคนหรือสิ่งที่ฉันรักไปนั้น
ทำให้ฉันร้องไห้และเสียใจได้มากกว่าถูกผู้ชายทิ้งหรืออะไรก็ตาม
ฉันได้รู้ว่า ที่ผ่านมาฉันทำตัวไร้สาระไปวันๆแค่ไหน (แต่เลิกไม่ได้แฮะ)
ฉันค้นพบว่า ตัวเองก็คิดเลขได้เร็วในระดับหนึ่ง(บวกลบคูณหาร...เท่านั้น)
ฉันได้รู้สึกตัวว่า ตัวเองเป็นคนช่างฝันขนาดไหน
ฉันพยายามตื่นเช้าแล้ว.....แต่ไม่สำเร็จ (ขอโทษค่ะอาจารย์)
ฉันพยายามจะทาครีมโบ๊ะหน้าให้สม่ำเสมอ แต่ก็ล้มเหลว (ไม่ใช่นิสัยนิ...)
ฉันได้รู้ว่า ตัวเองเป็นนักฟังที่ดี แต่ไม่ใช่ผู้พูดที่ดีเท่าไร
ฉันพยายามจะมองหน้าเขาเวลาพูด...แต่ก็หลบตาทุกที (เขินอะ...)
ฉันรู้ตัวว่า อยากเป็นคอลัมนิสต์ เพราะฉันชอบเขียน แต่มันก็ขึ้นอยู่กับอารมณ์ (คงทันเดดไลน์หรอกเธอ)
ฉันรู้สึกว่า ตัวเองเล่นอินเตอร์เน็ต/เกม มากไปหน่อย (จะพยายามเพลาๆลง)
ฉันรู้ตัวว่า เก็บหน่วยกิตไม่ทัน ...คงไม่จบใน5ปีแหงๆ (ต้องเก็บตั้ง170กว่าหน่วย..ตอนนี้83อยู่เลย)
ฉันเรียนรู้ที่จะทำเป็นไม่รู้สึกรู้สมกับสิ่งรอบข้างได้พอประมาณ
ฉันได้พยายามเขียนไดอารี่(สมุด)บ่อยที่สุดเท่าที่จะทำได้...สนุกไปอีกแบบนึง
ฉันเริ่มปลงกับชีวิตมากขึ้น (ว้าว นิพพานอยู่ไม่ไกล)
ฉันรู้ตัวว่าชอบดูละครบรอดเวย์และหนังแนวมิวสิคคัลเอามากๆ (ปีนี้ปีแห่งมิวสิคคัลจริงๆ)
ฉันเพิ่งได้รู้ว่า เหม็นเขียวมันเป็นอย่างไร (ผักคะน้า...อี๋)
ฉันเพิ่งรู้ว่า ฉันมีริมฝีปากที่เซ็กซี่ (บรรดาหนุ่มฝรั่งเขาคอนเฟิร์ม)
ฉันรู้ตัวมานานแล้วว่าฉันมีเสน่ห์เอามากๆกับคนอายุคราวพ่อไปจนถึงปู่ (ควรจะดีใจไหม)
ฉันพยายามเรียนรู้การทำอาหารมากขึ้น เผื่อจะมีใครมาขอ (คงได้ออกเรือนในเร็ววัน)
ฉันล้มเหลวในการไดเอ็ท ...(โฮ)
ฉันยังคงโกนหนวดไม่ค่อยเป็น....(ใครก็ได้ สอนด้วย)
ฉันพบว่าตัวเองเป็นคนที่ติดซีรี่ย์ฝรั่งอย่างแรง (ตอนนี้ก็HeroesกับUgly Bettyล่ะ แถมSupernaturalด้วย)
ฉันรู้สึกตัวว่า ฉันเขียนบันทึกเป็นบริดเจ็ทโจนส์ขึ้นทุกวันๆ
ฉันยังคงมีร่างกายที่ไม่ค่อยแข็งแรงเหมือนเดิม แต่ก็พยายามที่จะอยู่รอดล่ะนะ
ฉันยังอยากเป็นนักพากย์ด้วยนะ! ชอบ!
ฉันซื้อนินเทนโด้ดีเอสแล้ว yeah!
ฉันรู้สึกว่า....ไม่มีผัวก็ไม่เป็นไรแฮะ อยู่คนเดียวก็รู้สึกสงบอย่างประหลาด (ฉันคงเข้าถึงวิถีเซ็นไปแล้ว)
ฉันยังคงขับรถแบบลูกผีลูกคนเหมือนเดิม และยังกลัวถนนเช่นเดิม (คนอื่นเขาขับรถกันดี๊ดี จะรีบไปไหนวะ)
ฉันนอนเกือบเช้าและตื่นบ่ายทุกวัน....ช่วยด้วย
ฉันยังคงก่งก๊งเวลาตื่นนอน
ฉันพยายามที่จะอ่านวิทยานิพนธ์ที่เกี่ยวข้องกับวิชาเรียน ...ซึ่งเป็นผลดี แต่เหนื่อยมาก

ฉันได้เรียนรู้และค้นพบอะไรอีกมากในปีนี้...
แต่กระนั้น ปีนี้ก็เป็นปีที่โหดร้ายสำหรับฉันเหลือเกิน
ฉันได้แต่หวังว่า ในปีหน้า จะมีสิ่งดีๆเกิดขึ้นกับฉันบ้าง
ลาก่อน ปี2550

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

ชอบจัง Hairspray เนี่ย เป็นหนังในดวงใจอีกเรื่องนึงเลย

คริสติน่า...ฉันรักแกนะ รอฉันอยู่บนสวรรค์นะ แล้วเราค่อยเจอกัน....